کاش مي شد ظرفيت ها را قالب گرفت .
کاش مي شد در باريکه های سيال ذهن
تصويري از فرداهای دور برداشت
تا با آن ، لحظه های زيبا کاشت
کاش مي شد هر روزي را که بد بود ، برداشت
جای آن روز ، روز ديگري کاشت
کاش مي شد ...
کاش مي شد با تمام باورها
با زورقي به سوي درياها رفت
و از آنجا
تا فروغ بي نشانه
تا رؤياها
تا اساطير
با پای برهنه تنها رفت

هر مصيبت

هر ملال دندان شكن

آنگاه كه تو را به شيون وامي‌دارد

شوخيي است

تا در روزهايي كه خواهند آمد

در زماني ديگر

دور

دست‌آويزي براي خنديدن

و آرامش

وجود داشته باشد

انگار اشتباهاتم بزرگ‌تر مي‌شود.

تنهاييم عميق‌تر مي‌شود.

ايكاش بودي و باز ميگفتي بچه‌اي

تا دلم خوش باشد كه روزي بزرگ مي‌شوم و .....

مي‌داني از هميشه تنها‌ترم.